akp antalyayı neden kaybetti

bu hafta antalyada konuşulan konu buydu. tabi başbakan ve türkiye seçim gündeminde olduğu gibi.

antalyada sokakta, mekanlarda ve otobüslerde kulak misafiri olduğum kadarı ile 3 madde ön plana çıkıyor;

1- antkart (antalyalılar RANTKART diyorlar) başlangıcındaki art niyetli uygulamalar.
2- kepez merkez arasındaki tramvay ve şehir içi trafiğinin iyice aksaması.
3- adalet bakanı m.ali şahin in seçim konuşması (halkı "bizi seçmezseniz hizmet alamazsınız" diyerek tehdit etmesi. bizim siyasilerimizde bu kafa hep var. sanki harcanan parayı ceplerinden çıkarıyorlar. benim paramla bana hava atıyor, tehdit ediyor.)

insanlar hayvandı, hayvanlar için

yıllardır yapmadıklarını bırakmadılar önce avcı toplayıcıydılar. zamanla topladıkları bitkileri evcilleştirmeyi keşfettiler. sonra bu bitkiler ile bazı hayvanları yakalayıp onları evcilleştirdiler. bu sayede medeniyetlerini kurup geliştirdiler. o kadar geliştiler ki medeniyetlerine en büyük katkıyı yapan canlıları hiçe saydılar. yüz yıllık ağaçları kestiler, yaktılar talan ettiler. onlar ki tolkien in hikayelerindeki ent lerin vücut bulmuş halleriydi. sonra hayvan toplama merkezlerine tıktılar bakmak için eve alıp sonra sıkılıp sokağa attıkları hayvanları. yemek vermediler ve onlarda birbirlerini yemek zorunda kaldılar. kamyonlara tıkıp şehir çöplüklerine attılar. aslında bunları hak etmiyorlardı.

ama insanlar hayvandı, hayvanlar için

dövme

az önce gazetede bir haber okudum. ırakta yaşayan insanların yeni gözdesi dövme olmuş. insanlar vücutlarının çeşitli yerlerine dövme yaptırıyorlarmış. tabi ki bu işi bizde olduğu gibi estetik kaygılarından dolayı yaptırmıyorlar. onların gerçekleri bizimkilerden biraz farklı. orada gün içerisinde bir intihar saldırısından ölmek olağan bir süreç. bu psikoloji içerisindeki insanın kaygıları estetik temelli olmuyor dolayısıyla. sadece eğer ölürsem bedenimi (veya parçalarını) görüp tanıyabilsinler, en azından adım mezarımda hatırlansın. hayatta bir birey olarak değerim olmadı, mezar taşımda adım var olsun.

maalesef 21. yy da bir insanın düşüncesi bu. bu düşünce çok önemli. insanlar yaşama haklarını değil, öldüklerinde karşılaşacakları sorunlara çözüm düşünüyor. ölmek sıradan bir olay. işte bu acizlik karşısında dünya üzerindeki hiç bir şeyin önemi kalmıyor. para, güç, iktidar, hırs, sünni, şii, türk, arap, kürt, petrol ve binlercesi......